Avtobus ichidagi odamlarni telefonda so‘zlasha boshlagan ayolning ovozi hushyor torttirdi:–Uyqudan turdingmi? – xuddi o‘z uyida o‘tirgan kabi baland tovushda o‘g‘lining nomini aytib, keyin uni so‘roqqa tuta boshladi ayol.
– Kiyimlaringning hammasi kir bo‘lgandir. Ularni ozgina kir yuvish parashogi bilan kirmashinaga solib...Atrofdagilarning yuzida turli ifoda zohir bo‘ldi: “muncha baland ovozda gapiradi?”, “shuniyam hammaga eshittiradimi?”, “tovushini pasaytirsa-chi...”
Men ayolning ro‘parasida turganim uchun uning ko‘zlariga kulimsirab tikilaman, barmog‘imni bilinar-bilinmas labimga bosaman.
Lekin u garchi meni ko‘rib turgan bo‘lsa-da, yuz ifodalarimga umuman e’tiborsiz. Telefondagi gapini davom ettiradi:–...kirlaringni kir yuvish mashinasiga solib aylantirvor, o‘zing cho‘milib chiq!
Shu yerga kelganda, ayollar, ayniqsa, yosh qizlar xijolatlik bilan kim yerga qaradi, kim labini tishladi, kim boshini ohista sarak-sarak qildi – bu holatni aksariyat yo‘lovchilar ko‘rib, anglab turishibdi, faqat o‘sha ayoldan boshqalar...Shaxsiy gaplarni past ovozda, bu masalaga aloqasi bo‘lmaganlarga eshittirmay gapirish – farosatlilik belgisi. Xuddi shuningdek, farosatli odam o‘z gap-so‘zlari, xatti-harakatlari bilan atrofidagilarini ham noqulay vaziyatda, xijolatda qoldirmaydi.Muhtarama ULUG‘OVA
