Koʻchada mahalladosh yigit:
– Toʻxtang, amaki. Siz olma sotasiz, a? – dedi.
– Ha, sotaman, – dedim.
– Menga nordon olma kerak. Bormi? Xotinim ogʻiroyoq. Nordon narsa yeyman deyapti, – soʻradi u.
Men:
– Olmalarning nordoni qolmadi, hammasi shirin. Nordon olmaniyam qishga saqlasang, shakari koʻpayadi, – deb tushuntirdim.
– Nima qilsam ekan. Bahor boʻlsaykan, gʻoʻra opkep berardim. Qishda nordon narsani qaydan topaman, – afsuslandi u.
– Bilmasam. Hozir nordon narsaning oʻzi yoʻq, – dedim ketishga chogʻlanib.
– Menga qarang. Bitta fikr bor. Shunga nima deysiz? Nordon narsaga boshqorongʻu boʻlgan xotinimga nordon gap gapirsam koʻngli tinchirmikan? – dedi yigit yengimdan tutib.
Hazillashyaptimi, deb koʻziga tikildim. Yoʻq. Jiddiy.
– Bilmadim. Bunaqa gapni eshitmaganman. Balki nordon gapingga xotining tinchlanar, lekin, menimcha, farzanding “nordon” tugʻilsa kerak, – dedim.
– Toʻgʻri aytasiz. Buyogʻini oʻylamabman, – dedi u bosh qashib.
Rahimjon RAHMAT
